Bəzən yaşadığımız dövrü qiymətləndirmək üçün sadəcə bir anlıq dayanmaq kifayətdir. Qulaq batıran səs-küylərdən, gündəlik hadisələrin yaratdığı təlaşdan uzaqlaşıb arxaya baxdıqda gəlib çıxdığımız mənzərənin nə qədər ağır və düşündürücü olduğunu görürük.
Bir zamanlar Azadlıq meydanında yüz minlərin nəfəsi ilə yaşayan azadlıq ruhu bu gün sosial şəbəkələrdə yazılan bir cümlədə belə tərəddüd edir. Küçələri dolduran səslər ekranların arxasında pıçıltıya çevrilib. Coşqun izdihamların yaratdığı ümid yerini ehtiyatlı susqunluğa verib.
Vaxtilə seçki dönəmlərində cəmiyyətə yeni nəfəs gətirən, insanlara dəyişimin mümkünlüyünü hiss etdirən müxalif düşüncə də sanki istiqamətini itirib. Bir vaxtlar üfüqdə görünən böyük gəmi kimi görünən siyasi ümidlər bu gün fırtınalı dənizdə itib-batan kiçik qayıqları xatırladır.
Universitet auditoriyalarında tənqidi düşüncə ilə gələcəyin konturlarını cızan gənclərin arzuları da əvvəlki gücündə deyil. Bir zamanlar ideyaların yarışdığı məkanlarda indi daha çox vəzifələrin, əlaqələrin və şəxsi maraqların müzakirə edilməsi gələcəyə dair ümidləri kölgələyir. Ölkənin sabahını qurmalı olan təhsil ocaqları bəzən arzuların deyil, imkanların bölgüsünün simvoluna çevrilir.
Demokratik hərəkatın canlandığı dövrlərdə insanların böyük maraqla qatıldığı aksiyalar, tribunadan səslənən çağırışlar, növbəti mərhələyə dair gözləntilər indi köhnə fotoların içində donub qalmış xatirələrə bənzəyir. Fotolar köhnəldikcə, həmin arzular da saralmış səhifələr kimi zamanın arxivinə çəkilir.
Bir vaxtlar obyektivi və qələmi ilə həqiqətin keşiyində dayanan jurnalistikanın səsi də bu gün əvvəlki gücü ilə eşidilmir. Hadisələri operativ şəkildə cəmiyyətə çatdırmağa çalışan insanların taleyi bəzən həbsxana divarlarının arxasında davam edir. Həqiqəti yazmaq cəsarət tələb edən işə çevrildikcə, cəmiyyət də öz səsini itirməyə başlayır.
Bu günün sürətli və rəngarəng hadisələri arasında bir anlıq dayanıb geriyə baxanda itirdiyimiz dəyərlərin ağrısını hiss etməmək mümkün deyil. Cümə namazlarında küçələr boyunca uzanan insanların təbəssümü, dini mərasimlərə çağıran elanlar, Tasua gecələrində "Ya Hüseyn" səsləri ilə dolan küçələr və ziyarətgahlara axışan izdihamlar artıq əvvəlki canlılığı ilə görünmür.
Övladını mənəviyyatlı, əxlaqlı və ilahi dəyərlərə bağlı böyütmək istəyən valideynlərin yaşadığı çətinliklər də bu mənzərənin görünməyən tərəflərindəndir. Azyaşlıların dini mühitdən uzaq düşməsi təkcə fərdi məsələ deyil, bütöv bir mənəvi yaddaşın zəifləməsi deməkdir.
Tarix boyu qadına xüsusi dəyər verən Azərbaycan cəmiyyətində inanclarına görə sıxıntı yaşayan qadınların taleyi, hüquq və azadlıqlar uğrunda fəaliyyət göstərən jurnalistlərin həbs həyatı ilə üzləşməsi də itirilən dəyərlərin səssiz simvollarına çevrilib.
Budur, bir anlıq dayananda görə bildiyimiz mənzərə. Bu, yaşadığımız günün reallığıdır. Eyni zamanda səs-küy içində nə vaxt itirdiyimizi hiss etmədiyimiz dünənimizin də aynasıdır.
Diqqətli olaq. Yaşadığımız bu günü də dünənin aqibətinə çevirməyək. Çünki tarix birdən-birə yazılmır. Tarix hər gün unutduğumuz dəyərlərin, görməzdən gəldiyimiz həqiqətlərin və susaraq keçdiyimiz hadisələrin üzərində qurulur.
Sabah gəldikdə bu günü də yalnız xatirələrdə axtarmamaq üçün, bu günə sahib çıxmaq lazımdır.
Haradan haraya...
Bəzən yaşadığımız dövrü qiymətləndirmək üçün sadəcə bir anlıq dayanmaq kifayətdir. Qulaq batıran səs-küylərdən, gündəlik hadisələrin yaratdığı təlaşdan uzaqlaşıb arxaya baxdıqda gəlib çıxdığımız mənzərənin nə qədər ağır və düşündürücü olduğunu görürük.
Bir zamanlar Azadlıq meydanında yüz minlərin nəfəsi ilə yaşayan azadlıq ruhu bu gün sosial şəbəkələrdə yazılan bir cümlədə belə tərəddüd edir. Küçələri dolduran səslər ekranların arxasında pıçıltıya çevrilib. Coşqun izdihamların yaratdığı ümid yerini ehtiyatlı susqunluğa verib.
Vaxtilə seçki dönəmlərində cəmiyyətə yeni nəfəs gətirən, insanlara dəyişimin mümkünlüyünü hiss etdirən müxalif düşüncə də sanki istiqamətini itirib. Bir vaxtlar üfüqdə görünən böyük gəmi kimi görünən siyasi ümidlər bu gün fırtınalı dənizdə itib-batan kiçik qayıqları xatırladır.
Universitet auditoriyalarında tənqidi düşüncə ilə gələcəyin konturlarını cızan gənclərin arzuları da əvvəlki gücündə deyil. Bir zamanlar ideyaların yarışdığı məkanlarda indi daha çox vəzifələrin, əlaqələrin və şəxsi maraqların müzakirə edilməsi gələcəyə dair ümidləri kölgələyir. Ölkənin sabahını qurmalı olan təhsil ocaqları bəzən arzuların deyil, imkanların bölgüsünün simvoluna çevrilir.
Demokratik hərəkatın canlandığı dövrlərdə insanların böyük maraqla qatıldığı aksiyalar, tribunadan səslənən çağırışlar, növbəti mərhələyə dair gözləntilər indi köhnə fotoların içində donub qalmış xatirələrə bənzəyir. Fotolar köhnəldikcə, həmin arzular da saralmış səhifələr kimi zamanın arxivinə çəkilir.
Bir vaxtlar obyektivi və qələmi ilə həqiqətin keşiyində dayanan jurnalistikanın səsi də bu gün əvvəlki gücü ilə eşidilmir. Hadisələri operativ şəkildə cəmiyyətə çatdırmağa çalışan insanların taleyi bəzən həbsxana divarlarının arxasında davam edir. Həqiqəti yazmaq cəsarət tələb edən işə çevrildikcə, cəmiyyət də öz səsini itirməyə başlayır.
Bu günün sürətli və rəngarəng hadisələri arasında bir anlıq dayanıb geriyə baxanda itirdiyimiz dəyərlərin ağrısını hiss etməmək mümkün deyil. Cümə namazlarında küçələr boyunca uzanan insanların təbəssümü, dini mərasimlərə çağıran elanlar, Tasua gecələrində "Ya Hüseyn" səsləri ilə dolan küçələr və ziyarətgahlara axışan izdihamlar artıq əvvəlki canlılığı ilə görünmür.
Övladını mənəviyyatlı, əxlaqlı və ilahi dəyərlərə bağlı böyütmək istəyən valideynlərin yaşadığı çətinliklər də bu mənzərənin görünməyən tərəflərindəndir. Azyaşlıların dini mühitdən uzaq düşməsi təkcə fərdi məsələ deyil, bütöv bir mənəvi yaddaşın zəifləməsi deməkdir.
Tarix boyu qadına xüsusi dəyər verən Azərbaycan cəmiyyətində inanclarına görə sıxıntı yaşayan qadınların taleyi, hüquq və azadlıqlar uğrunda fəaliyyət göstərən jurnalistlərin həbs həyatı ilə üzləşməsi də itirilən dəyərlərin səssiz simvollarına çevrilib.
Budur, bir anlıq dayananda görə bildiyimiz mənzərə. Bu, yaşadığımız günün reallığıdır. Eyni zamanda səs-küy içində nə vaxt itirdiyimizi hiss etmədiyimiz dünənimizin də aynasıdır.
Diqqətli olaq. Yaşadığımız bu günü də dünənin aqibətinə çevirməyək. Çünki tarix birdən-birə yazılmır. Tarix hər gün unutduğumuz dəyərlərin, görməzdən gəldiyimiz həqiqətlərin və susaraq keçdiyimiz hadisələrin üzərində qurulur.
Sabah gəldikdə bu günü də yalnız xatirələrdə axtarmamaq üçün, bu günə sahib çıxmaq lazımdır.